Son kısımda yapacağımı şimdi yapmak istedim; çünkü bizim kuşağın sıkça duyduğu “Su küçüğün, söz büyüğün” sözleri aslında bu etkinlikte tersine çevriliyor. Çocukların sözleri, edip eyledikleri dikkatle dinleniyor ve konuşulan şeyler onlardan taraf ve onlar...
Bu sene birisi LGS(Liselere Geçiş Sınavı), diğeri 1.sınıf olacak olan iki çocuk annesi olarak birkaç gün kendime zaman ayırmak, doğada vakit geçirmek ve yeni dönem öncesi enerji depolamak için bedenen yorulduğum ama ruhen yenilendiğim...
Çok klasik olacak ama “umut fakirin ekmeğidir” deniliyor ya, biz ülke, toplum ve galiba dünya insanı olarak bir süredir fakirliğin de alt sınırında, açlık sınırında geziyoruz. Umut belki de artık açlık sınırında olanın yaşama...
Belki son satırlarda söyleyeceğimi başta söylüyorum ama olsun, mesele kafamdakileri yazıya dökmek ve bu alanın beni özgür kılan yanı da, kuralsız, içimden geldiği gibi yazabilmek. Bizim Şakir’i yaz okuluna yazdık ve neredeyse her gün...
Ara tatillerde genelde çocuklar aile büyükleriyle biraraya gelebilsin diye bir gayretin içine giriyoruz. İşte öyle bir zamanda, yani, bu senenin ara tatilinde (2024-2025) babaanne ve dedeyi çağırdık ve geldiler bizimkilerin yanına, yani İzmit’e. Ben...
Kurumda 21.senem. Yani koca bir zaman dilimi. Bilgisayarıma neredeyse her gün girdiğim şifre bugün önümde yine belirince bir an giriş tuşuna bastım ve karşıma yandaki kare geldi. Yani ipucu kısmı 🙂 Bu; ara ara...
Bir süredir “Bir Aile Meselesi” adlı podcast serisini dinliyorum. Bugün dinlemeye başladığım kısım da (ancak yolda işe gelirken kendime ait zaman kalıyor ve çoğunlukla o zamanlarda istediğim şeyleri dinleyebiliyorum) “Sevmek, Sevilmek Öğrenilir mi?” kısmı....
Baştan söyleyeyim bu yazı yüksek nostalji yazısıdır. Kırık dökük bir şehri(Kocaeli, 1999) arkamda bırakıp İzmir’e gittiğimin üçüncü senesinde kendi evime (ay pardon tek odalı minik daireye) geçtiğim ve tek penceresinden portakal ağacını her gördüğümde...
Biraz önce banyoda burnuma çocukluğum kaçtı. Evet evet yanlış okumadınız; tam olarak çocukluğumun kokusu burnuma geldi ve beraberindeki düzinelerce çağrışım, anı ve özlem duygusu. İnsan ne yaparsa yapsın, ana vatanı çocukluğuna sıkça dönüyor. Ben...
Geçtiğimiz haftasonu bizim ufaklığın, yani Şakir efendinin yılsonu gösterisi vardı. İtiraf edeyim bir halk oyunları gösterisi ve ardından dans ile bitecek sanmıştım. Ama öyle olmadı, arka arkaya bir sürü performans sergilediler. Ritim tuttular, şiirler...
Son Yorumlar